نخستین مطلب به زبان سنگلیجی

 

 

 

آمخت آغاداک

 

وک وریث اش کلی وخت ده مه وک جنگل اش عشت ومه خی قد قواره اش چورت اش دید .

وک می وک کلک به سردچارشید کلک به غیژد که فرشامُنُ مهمان دای . کلک به شروا پخ مه واک تشت هموارنو شید ، کلک غریب که غراک ای وژدو  ود خراک نسکاکد ، ده ره کی غیژد که رزه تهبه وخوراک آمخت کننن وپس ورویث خده خوال کلک فریند ژاکنداک .

بیی کلک ختا بادی کدو. ورویث غیژد که پگه مُن به قهء مهمان وی . ورویثفی په خوشی کلک خان به شید کلک مس شروا پخ و مه وک کا زه که غا لهی فی وژ  دوک ود نوشد واغاد که ورویث خراک نسکاکد. ومه اخیرکلک غیژد که رزه ته به وخراک همخت کنن به کلک خده خال ورویث فریند غژا نداک .

 

 تهیه از: دولت بیک ، دانشجوی دانشگاه تربیت معلم بدخشان وعضو انجمن گسترش زبان سنگلیجی

 

به کوشش : زیباکیان، عضوی افتخاری انجمن گسترش زبان سنگلیجی

/ 2 نظر / 10 بازدید
حسینی

دوستان گرامی سلام نهایت مسرت دارم که شما را در پی رنده نگهداشتن زبان بومی میبینم. شاد باشید

عیدی محمد(سروش)

علی ای هما رحمت، تو چه آیتی خدارا ؟ که به ما سوا فگندی ، همــــــه سایۀ همارا دل اگر خدا شناسی ، همه در رخ علی بین به علــی شناختم من ، بخدا قـسم خدا را بخدا که در دو عالم ، اثر از فنا نماند چوعلی گرفته باشد ، ســرچشمۀ بقــــارا برو ای گدای مسکین ، درخانۀ علی زن که نگین پادشـاهــــی ، دهد از کرم گدارا بجز از علی که گوید به پسر که : قاتل من چو اسرتســـت ، اکنون به اسیر کن مدارا بجز از علـــــی آرد پـــــسری ابوالعجائب که علم کند بعالم شهــــــــــدای کربلا را نه خدا توانمش خواند، نه بشر توانمش گفت متحیرم چه نامم شه ملک لا فتـــــــــــــی را بدو چشم خون فشانم،هله ای نسیم رحمت که ز کــــــــوی او غباری ، بمن آر توتیارا چوبدوســـــــــت عهد نبود، زمیان پاکبازان چوعلــــــــی کی میتواند که بسر برد وفآ را تیهه وحروف جینی توسط عیدی محمد