نویسنده : گروه نویسندگان - ساعت ۱٠:٠۱ ق.ظ روز ۱۳۸٦/٧/۱
بوي خدا
بوي بهشت مـــــيدهد سنـبـــــــل عنــــبرين تو
آب زمـــــــاه ميبرد روشــنــــــي جبيـن تــو
گندم عشق کشته ي مــــــزرعــــۀ خــــيال را
زان شده کفتــــران دل يکسره خوشه چين تو
نــورخداست در دلت آب بقاست درگــــلت
نور به آسمان دهـــــــد روشنيي زمــين تــو
آه مکش که در دهــــــد از المت خبر دهـد
در دل سنگ اثر دهـد زمزمه حــــــزين تـــو
مهردشمنان دهـــي اي همه لطف بيـکـــــران
پاک بودزخشم وکين مذهب و کيش ودين تو
روح دمي تو مرده را گرم کـــــني فسـرده را
معجزه دم مسيح هــــست درآستين تــــــــــو
آب حيات ميچـــکد نذر و زکـــــات ميچـکد
قند و نبــــــات ميچکد از لب شـکرين تــــو
نيست به خــــــوبيت صنم حـوروفرشته و پري
شاه فرشتــــگان بود ياور و همنشـيــــــــن تـو
آب شود صفا شود مـــحو شود فنـــــــا شنود
من فگند خدا شود هــــــر کــه شود قرين تو
اسماعيل خراسان پور
نظرات ()آرشیو وبلاگ
صفحات وبلاگ
امکانات جانبی