ز يبــــــــــــــــاک پامیــــــــر بدخــــــــشان

صداقت

                                                         خسرو زیباکیان

من بچه ءپاک ِبدخـــــــــــــــشانیم        مظهر ِاخــــــــــــــــلاق ِمسلمانیم

از همه انواع ِفـــــــــــریب درُوغ        من به خـــــدا سخت گـــــریزانیم

خوب بود گر تو کنی امتـــــــحان        تا به فهمی جــــــــــــوهر ِانسانیم

زین سخن ِتــشبـیهء پُر محتــــــوا        درک بکن گفتهء عــــــــــــرفانیم

من که صداقت به تـو دارم همیش        پیــــــــــــرو ِاین مذهب ِروحانیم

یاد ِتـــــــو باشد که دراین باره ها        سخـــــــــت ریاضت کش ِپنهانیم

با خبـــــــر از نازکیی راز ِمـــــن       تا نشود روزی برنــــــــــــــجانیم

عهـــد ِکه دارم به تو از صدق ِدل       نیست دراین امــــــــــــر پشیمانیم

سر ته نکردم به کسی هیچــــــگه       این بود انگــــــــــــــیزهء پسمانیم

شُکر ِخدا با همه وصف ِغــــرور       زنده دراین مقطع ِبحـــــــــــرانیم

حاصل ِعمر ِ ما همه ، گونهء یک قمـــــار بود

گــــــــلشن ِآرزوی ما عــــــالم ِخـــار زار بود

آخـــــــر ِاین تلاشها صرف همین تــــــرانه ها

جمله دگـــــــر امید ِبر منــــزل ِانتظــــــار بود

کمُ کم ِکمُ بگفته ام شرح ِز حـــــــال ِزندگـــــی

چون که همه  ز  رنج پر یکسره انزجـــار بود

من که به این جــــــسارتم گله ز قصد میــــکنم

عنصر ِانتقـــــــاد ِمن ، مادر ِروزگـــــــار بود

تا به کجـــــــا فغان زنم ای همه دوستان مــــن

دردی که دایمــــــا به دل مجمــر ِاز شرار بود

این غم ِبیکـــــــرانه را چند برم به هر کجـــــا

دوش دلم ز بار او ، زخـــــــــــم ِادامه دار بود

دانش خود کفــــــای ِمن قدرت ِاعتــــقاد داشت

ورنه به نسل ِآدمی مشکــــل ِناگــــــــــوار بود

مطــــــــرح ِبحث نمی کنم آنچه گذشته برسرم

لیک بگــــــویم این قدر ، مختصرش هزاربود

این شرح ِداستان من درد هـزار و یک غمست

اینهمه یک نمـــــــونهء با نظر گـــــــــزار بود