سیر افلاک
کریم برزنگی
چو خورشید عیان گم شد فضا و نور آن گم شد
خم مویش پدید آمد شب اندر تاب آن گم شد
گشادم دیدة بینش به حسن گنبـــــــــــــد گردون
نگاهم کرد کیهان چرخ زد در کـــهکشان گم شد
خطوط نه فلک دیدم میان اختــــــــــــران گم شد
دو چشمم باز در عرض وجود اختـــــران گم شد
تمــــــــــــاشای زحل کردم شرار و نور آن دیدم
وزان پس دیده ام در طول و عرض آسمان گم شد
بهار جاودان دیدم چــــــــــــو حسن دلبران یکسر
سراپا گلشن و گلزار عقلــــــــــم سوی آن گم شد
کمالات خردمنـــــــــــــــــــدان بدیدم در فضای او
دران آب و هوا یکسر مرا این جسم و جان گم شد
به روی صفحه خورشیـــــــد تابان نقطه یی دیدم
بران پروانه آسا پر زدم جــــــــان و جهان گم شد
خرد گفتا که مرموز است این آیت به امـــــــر حق
ازان صرف نظر کردم دلم در لامـــــــــکان گم شد
به تسبیح و به تذکار و به اوراد خـــــــــــداوندی
همه چرخ فلک دیدم خرد در فهم آن گـــــــــم شد
نباشد منظر گیتی فضای دلــــــــــــــــــربا چندان
که من آفاق را دیـــــــــــدم دلم در بند آن گم شد
نظرات ()آرشیو وبلاگ
صفحات وبلاگ
امکانات جانبی