ز يبــــــــــــــــاک پامیــــــــر بدخــــــــشان

                                  بسم تعالی 

 میگویند برای شاعر ، زمان مفـــهوم ندارد؛ زمان تولد شعر او زمان اوج شهرت روز افزون اوست.   اما این باور که هـــر زمان وهر عصری دارای مخـــــــــــتصات جداگانه خود است، با تـــــــــــــــــــوجه به این  مقتضـــــــــــــیات شاعر نیز مجبور است سخن خود را با اقتضـــــــــــــــــــــای زمان ،خواستهـــــــــای ملی ومذهــــــبی محیط ادبی واجتمــاعی،  پنداشت مردم ودرجه درک آنها رنگ و صورتی خــــــــــــاصی بدهد . گـــــــــــرچه این حقـــیقت است که هیچ زمانی گنجایش درک اندیشه های بلند عرفانی بزرگان را نداشته است.  

   اما من به طرزاندیشه ،صحت کلام وحقیقت هر شعرم سخت اعتقاد دارم وبا الهام از دریافـــتهای عرفانیم این چند شعر گـــــــــونه راکه درقالب غزل اندواز مجموعه های شعری ام گلچین شده ، تحت عنــــــــــــــوان " اجرهجران " پیشکش هم عقیده های خود وسایر عـــــــــارفان عزیز کردم ، تاباشد محتوا وآهنـــــــــگ این اشعار لحظـــــاتی آنها را بیرون ازین روزگار برزخ ناباوری مردمــــــــان برده ودر عاــــــلم آرامش بخش روحـــــــــــــــــــانی سیر وسیــــــــاحت دهد.

        امید وارم این مجــــــموعه روشنگرگوشه از حقیقت ناب اعتقادی ما شده وشــعر هایش ( به همین نوای عرفانی ) به هر آدمی همـــــــــــــــدم وهمنواباشد .در اخیربجاست از آنهای که در قسمت چــــاپ و انتشار این مجموعه به من همکاری کرده اندابراز سپاس شود. 

بهشت دین  

من آشنای عشـــــــقم اسرار من همین است

من همنشین هجرم مقصود من در این است

من عمر از فراقــــــــــش رنجور درد بودم

آخر به من امـــــــیدی دیدار در زمین است

این آرمان پاکـــــــــم انشا الله شود ســـــــبز

دیدار روی جانان بر من بهـــشت دین است

هر اعتراض دشــــمن در من نمی کند سود

این اصل مغز عرفـان منظور زائرین است

تا هر کجا باشد اصـــــــرار میکــــــــنم من

اصول پاک اســـــلام دارای این چنین است

خوشا به حال آنکس اســـــــرار امر دانست

مــــنـــکر اگر شود کس جاهل ولادین است

بشتاب ای مســـــــــــلمان دیدار کن زیارت

 کین بهـــــــترین مطاع از حج اکبرین است

  شمس زمان من

 اثبات که از پرتو خورشـــــــید عیان است

 د رصورت معشوق درخشانتر ازآن است 

پاینده بود حکمــــــــــــت این نوردرخشان

در نسل که شایســـته این نام  نشان ا ست

بر چشم خـــــــــرد بین رسا باور این امر

یک اصل بـرازنده هر دورو زمــان است

همـــــــــواه همی واقف اسرار سخن گفت

با حکمت از شعر که محصول زبان است

رندان همه گفتنــــــــــــــد می وباده ساغر

این تشبیــــــــــه عالی هدفش نیز بر آنست

آن شمس که میگفت خــــــــدا مولویی بلخ

این شمس زمان من او هر دو همـان است

مـــــــــنظور که من دارم از این گفته زیبا

مجموعه مفهوم ز آثار جهــــــــــــان است

در هر خم از نحوه گفتــــــار تو "خسرو"

شاه بیت غرلهــــا همه معنیش درآن است 

مفکوره باطن  

گویم که به هر کار مــــــددگار تو هستی  

 شایســـــتهِ وصف همه ادوار تو  هستی 

آن کس که به مـــــــفکورهِ باطن بشناسد

منظور نظر درهمـــــــه گفتار تو هستی

ای باور آزادِ  درخشـــــــــــــــندهء عقلم

آن کس که پرستیده دوصد بار تو هستی

بی چون چرا عاشق دیدار تو گشـتـــــــم

دانم که نگار من ناچـــــــــــار تو هستی

هر چند که اجبار زمان کرده فقــــــــیرم

لیکــــــــن قوت قلب دل افگار تو هستی

"خسرو" به تو ایدوست نمــودست توکل

          زیرا که به او همدم غمــخوار  تو هستی            

 جنت انوار  

خاطـــــرهء خـــــــــوبِ یار دیدن ِ دیدار او

مرتبهء  فوق صدق حــــــــاصل ِ اسرار او

عـــــقل به من کرده است پردهء اسرار باز

تا که ببین  ذرهء  نور گــــــــــــــهر بار او

در نظر باطنم صورت دگـــــــــــــــر نمود

جــــــــــــلوهء خاص خدا بود به رخسار او

آنچه که دیدم عیــــــــان خوب یقین کرده ام

بر همه مجموعهء  راز ِ نمـــــــــــــودار او

هیچ نماندست شک در دل  "خسرو" کنون

         وقتــــــــــــــی که دیدار کرد جنتِ انوار تو         

باطن اندیشه  

دیریست که میسوزم در حســرتِ آزادی

میـــــــــگریم میگریم در هجـرتِ آزادی

تاکی بتوانم من تحمیل نمود این غــــــــم

میسوزم من آخـــــــــــر درغیبت آزادی

ای پاک خـــــداوندا بگشا در ِ خوشبختی

محروم مـــــــکن ما را از نعمت ِ آزادی

آخـــــــر من نمیخواهم باشم لحظهء بیغم

کشتست مرا هــــــــردم این قیلتِ آزادی

کی باشد در دنیا با چـــــــــشم ِ سرم بینم

تطبــــــــــــق شده هر جا واقعیتِ آزادی

زیرا که بدون آن باور نکنم هرگـــــــــز

ممـــکن شود ارمانی ، بی هویتِ آزادی

من خوب یقین دارم گر بگذرد این حالت

حل گردد هر مشــکل از نصرتِ آزادی

"خسرو" سخنی گفتــــه از باطن اندیشه

                 دریـــاب معنی اش را در حکمتِ آزادی                

عارفانه ها  

انــــــتظار ِما شايد تا زمانه ها باشد

انتخاب ما  بايد اين تـــــرانه ها باشد

ناگزير من هستم اى خـــدا تو فضلم کن

آنچه آرزو دارم عا شـــــــــــــــــــقانه ها باشد

اندرين سفــــــــــــــــــر تنها رفتـنم بود مشکل

پيش روی من خوف ِبيـــــــــــــکرانه ها باشد

جز به راه ديدارت مــــــــــــن نمی روم راهی

راه رفتنم سوي ِجـــــــــــــــــــــاودانه ها باشد

از زبان دل بشنـــــــــــو ارمـــــغان معنی را

جمــــله شعرهای من عـــــــــــارفانه ها باشد

گرچه مختـصر گويی "خـــسروا" مـرام خود

             آنچه جمـــله ميگويی شاعــــــــــرانه ها باشد             

                                         آزادی                                          

از فـــــراق آزادی تیره گشته چشمـــــــــانم

غم ربوده خـــــوشبختی از من ای رفیقـــانم

سالــــــها در این بابت ، با چنین پـــریشانی

رنجهـــــــــا کشیدم مـــــــن با دل پر ارمانم

مثــل کـــــوه ها گــــشته این غم به دل دارم

هیچـــــــــکس نمی داند دردهای پنهـــــــانم

چاره دیگــــــر هرگــز من به خود نمی بینم

تا نیــــــــاید آن اصلی من همیشه خـــواهانم

من همین تقــــــــاضا را مینمــــــایم استدعا

ای خـــــــــدا عطا فرما این نیــــــاز دورانم

"خسروا" درین بـاره راستی گپت این است

        تو برای آزادی جان فـــــــــــــــــدای میدانم         

مقاومت 

ربـوده دیو ِ جـهالت نشاط ُ راحتِ مارا

چرا که دیده هویدا بسی شــجاعتِ مارا

هنوز با همه عقده به ما مــــبارزه دارد

که تا مهار کند نقشهء رســـــــالت مارا

هـــزار بار اگر لشکرش به حمله بیاید

نمیتوان شکند لحــــــــظهء مقامتِ مارا

زآزمون زمانه ها چو سر فراز گذشتیم

که جمـــــله مُهر گذاشتند استقـامتِ مارا

بلی مطالعه شد آخــــرین سطور حقایق

         جهان تمام پــــذیرفته است سیاست مارا         

                                شهید فقر                                    

برای عشق ستایشــــــــــــگر درود نگفت

حدیث عشــــق به طرز ادب سرود نگفت

دلم گـــــــــرفت ازین قصه های تکراری

کسی دیگر سخن وحرف رهــنمود نگفت

ز شهــــــــــــــر نور نیامد پیام آور صبح

برای ما دیگران آنچـــــه می سرود نگفت

هجــــــــوم وسوسه مردن گداست ، دریغ

شهید فقر ، کسی هیــــــــــچ یاد بود نگفت

هزار درد بزرگ است و شکوه سر کردم

چرا که هیچکسی حرفـــهای "بود" نگفت

درین درازترین فصلـــــــــــهای سال سیه

        کسی هــــــــنوز به این قصه ِپدُرود نگفت         

           تحفه های ارادت            

 ازخــــــــــــــــود فقط بدیل صداقت گذاشتم

یک شهر، شعـــــــــــــر های نجابت گذاشتم

از حــــــــــاصلی تمام تلاشی اضــــــــــافیم

این سرنــــــــــوشت تلخ روایت گـــــــذاشتم

بر نســـــــلهای عـــــــــاقل آینده گـــــــان ما

تصویــــــــــــر های عـــــشق امانت گذاشتم

در برگـــــــه های خاطره سرگذشت خویش

اسطـــــــــــــوره یقین ، رسالت گـــــــذاشتم

براهل علـــــم ، دانش وفرهنـــگ ومعـرفت

از خـــویش تحفـــــــــه های ارادت گـذاشتم

تادرخور پسند شود تحفــــــــــــــــــــه فقیر

 آنچه که من به پاس رفـــــــــــــاقت گذاشتم  

چه حاصل  

از کـــــار خــــــــــــداوند رضا نیست چه حاصل

از آنچــــه در آن سودی به مـــا نیست چه حاصل

هر بارگنه مــــــــیکنی و عــــــــذر ِتو، تـــــــوبه

این توبهء تو کـــــــار ِبجـــــــــا نیست چه حاصل

گر رفتِ تو با مسجـــــــــُد هم سوی تکــــــــــــایا

چــــــــون هیچ نشانت ز خــــدا نیست چه حاصل

در ظـــــــــــــاهر اگر روی کنی جانب ِکعبـــــــه

چون باطــــن ِتو پــــاک و صفا نیست چه حاصل

یک ماه اگـــــــر روزه گـــــــــــرفتی به ریاضت

ماه های دیگــــــر یاد ِشمــــــــا نیست چه حاصل

حج گر تو روی کعبــــــه و آن خـــــــــانه ببوسی

پس صاحب ِآن خــــــــانه رضا نیست چه حاصل

چند حصه اگـــــــــر نیز دهی مال زکـــــــــــاتت

این مــــــال ِتو از سود جـــــــدا نیست چه حاصل

حرف ِتو به جا "خــسـرو " و "مـخـفیی" بَدخشی

  چون کس که به این گفتــــهء ما نیست چه حاصل   

   شهــــــــکار  

زبانم یاد از دلــــــــــــــــــدار میخواهد

دو چشمم مــــــــــــحفل دیدار میخواهد

دلم از انتظــــــارش می طپد هــــــردم

حـــــــــواسم وصف حال یار میخواهد

اما وصفش نمی گــــــــنجد به ذهن من

اما دل وصف او بســـــــــیار میخواهد

نمــــــــــــــیدانم چسان یادش کنم اینجا

که یادش دل هـــــــزاران بار میخواهد

دل آخـــــــــر در پی این آرمان خویش

در این مورد ز من شهــــکار میخواهد

توهم "خسرو" بخوان این شعر خودرا

 که طبع تو چنین اشعـــــــــار میخواهد  

دعُـــــــا 

آغاز کـــــلام  ِما ، ذکـــــری همه یادی تو

مضمـــــون ِپیــام ما ، ذکری همه یادی تو

هر آنچه که میدانیم ، یا درس که میخوانیم

برنامهء عـــام  ِما، ذکری همه یـــــادی تو

در عـــــالم  ِجسمــــانی درمجلس ِروحانی

آهنــــــگ ِمدام ما ذکــــــری همه یادی تو

از شوق ِوفـــــــاداری از شور ِگــرفتاری

در یاد ِتمــــــام ِ ما ، ذکــری همه یادی تو

ما گر چه خمار هستیم پیوسته مهار هستیم

پیمـــــــــانه و جام ما ذکــــری همه یاد تو

پُرسند سوالی را ، یا منـــــطـــــق ِحال را

هر گــــــونه کـــــلام ما ذکری همه یاد تو

با بینش عــــــــــرفانی ، میگویم اگر دانی

اخــــلا ص ِ تمام  ِما ذکــری همه یادی تو

من گـــر سخنی گفتم معنیش چو دُر سفتــم

  در منـــطـــــق ِتام  ِما ذکـــری همه یاد تو

زیارت خورشید 

این دل طـــــــــواف دیدن دلـــــــدار میرود

سرشار از غــــــــرور هوسبــــــــار میرود

مست جــــنون عشق ندارد حراس مـــــرگ

آ ن ره رود  که جـــــــــــانب آن یار میرود

با صد هـــــــوس روانه شده دل به سوی او

تا نزد آفتــــــــــاب به دیـــــــــــــدار میرود

دشوار است دیدن خـــــــورشید در  جهــان

لیکـــن به صد امـــــید طلبگـــــــــار میرود

خوبست با زیارت خــــــــورشد برخــــورد

باری اگــــــر به مــــقصد این کـــار میرود

بشتــــــــاب ای مسافر دیدار یار خــــــویش

عاشق چـــــــو کـــــور واقف انــوار میرود

در شاهــراهء منزل خـــــــرشید مـــــعرفت

دیوانه مثل عـــــــــارف هشیــــــــار میرود

پس خوش به حال منطق بیـــــدار همچو دل

چـــــــون با طـــــواف عالم دربـــار میرود

ای دیـــو غم لحظهء دل را به خـــــود گذار

 کین فــــــرصت منـــــاسب دیـــــدار میرود  

 منطق افکار 

 کاش اشک این مردم بحر بیکــــران میشد

تا ستمگــــران هر جا جمله غرق آن میشد

کاش دردی پر دردی سر کشد ازین عــالم

تاکه دردی ناچـــاران درد آسمـــــان میشد

کاش خـــانهء ظــــالم به همه چیـزی دارد

واژگـــــون از مبدا در همــــه جهان میشد

کاش دست جنگ افروز یا که خایین ملـّت

قـــطع از دو بازواش نزد مـــردمان میشد

کاش مــــادر مــهــین می نمود فــــرزندی

تا در عرصهء فرهنگ مرد قهرمان میشد

کاش قشر روشنفکــــر ازتمـــــام ملیت ها

متحــــد و یک پـارچه در رهء روان میشد

کاش عقــــل هر آدم می فهمید این معنـــــا

تا که حل هر مشکــل ساده تر از آن میشد

کاش منتشر سازد هــر کسی گپ این شعر

  تا که گفتهء "خسرو" منطــــق زمان میشد  

رتبه عزاز 

گر خــــــــــدا خواهد شوی همراز ِعشق

آن زمان دانی جـــــــهان ِباز عـــــــــشق

ترک  کن حرفـــــهای مفت ِدگـــــــــران

غــــــرقه شو در بحـــر ِسوُز ساز عشق

تا بـبــیــنــی پرتـــــــــو ِنــــور ِخــــــــدا

در رخ خـــــــــورشید ِنـــور انداز عشق

آن زمـــــــــان عاشق شوی مـــــــانند ِما

بر امــــــام  ِمـــــذهب ِمــمــتـــا ز عشق

هـــــــر دُو یکجــا شعر خوانیم شعر ناب

همــــــــــصدا با نغــــــــمه و آواز عشق

از زمــــــین میـــــــریُم سوی آسمــــــان

در مقـــــــــام  ِآخـــــر و آغــــــاز عشق

از تو میخــــــواهم در این جریان نگـــر

درک کن این عــــرصهء پــــرواز عشق

تا که گــــــــوی بر زبانت صد هــــــزار

آفـــــــرین بر جـــــر‌‌‌‌‌‌ئت ِسربـــــاز عشق

پس تو بخـــواهی به "خـسـرو" امتیــــاز

مـــــدرک ِ این رتبـــــهء عـــــزاز ِعشق 

صداقت 

من بچه ءپاک ِبدخـــــــــــــــشانیم        مظهر ِاخــــــــــــــــلاق ِمسلمانیم

از همه انواع ِفـــــــــــریب درُوغ        من به خـــــدا سخت گـــــریزانیم

خوب بود گر تو کنی امتـــــــحان        تا به فهمی جــــــــــــوهر ِانسانیم

زین سخن ِتــشبـیهء پُر محتــــــوا        درک بکن گفتهء عــــــــــــرفانیم

من که صداقت به تـو دارم همیش        پیــــــــــــرو ِاین مذهب ِروحانیم

یاد ِتـــــــو باشد که دراین باره ها        سخـــــــــت ریاضت کش ِپنهانیم

با خبـــــــر از نازکیی راز ِمـــــن       تا نشود روزی برنــــــــــــــجانیم

عهـــد ِکه دارم به تو از صدق ِدل       نیست دراین امــــــــــــر پشیمانیم

سر ته نکردم به کسی هیچــــــگه       این بود انگــــــــــــــیزهء پسمانیم

 شُکر ِخدا با همه وصف ِغــــرور       زنده دراین مقطع ِبحـــــــــــرانیم