نویسنده : گروه نویسندگان - ساعت ۱:٠٥ ب.ظ روز ۱۳۸٧/۱٢/٦
ای پرودگاربزرگ !
اگراین سخنان گهربار( مولانای بزرگ ) ما را به قناعت فرانمی خواند، دام های که درراه ما گذاشته اند ، روزی مارانیزاسیرخود می ساخت ، همانگونه که دیگران سالهاست به آن پیوسته اند.
صدهزاران دام ودانه است ای خدا
مـــاچو مـــرغان حریص بینــــوا
دم به دم مــا بستـــهء دام نــــویم
هریکی گـــربازوسیمــرغی شویم
می رهــــانی هردمی مــــــاراوباز
سوی دامی می رویم ای بی نیــاز
چوعنــــایاتت بـــودبامــــا مقیم
کی بـــــود بیمی ازآن دیــتـولئیم
گرهــــزاران دام باشد درقـــــدم
چون توبامــــایی نباشد هیــچ غم
مثنوی ، دفتراول
نظرات ()آرشیو وبلاگ
صفحات وبلاگ
امکانات جانبی