ز يبــــــــــــــــاک پامیــــــــر بدخــــــــشان

فلک در کودکی بر من جفا کرد

مرا از باب و از مادر جدا کرد

گلی  بودم    زبستانی   حسینی

چه باید بود و باید شد

در این گرداب وحشتزا

چه امیدی چه پیغامی

کدامین قصه ای شیرین

برای  کودکی  فردا

زمین از غصه میمرد

 گل از بادی زمستانی

شعوری شعر نا پیداست

 در این مرداب  انسانی

همه جا سایه ای وحشت

 همه جا چکمه ای قدرت

گلوی هر قناری را

بریدند از سری نفرت

بجای شستنی گل ها

بباغ سبز انسانی

شگفته بوته ای آتش

نشسته جغد ویرانی

که مگوید که مگوید

جهانی این چنین زیباست

عربشاه