
چند رباعی
اشکاشم – بدخشان – جدی 1386
ا ی همـــو طن با و طــــــن بی و طــــنم
د ر غــر بت و ســر فگـــــنده و بی کفنم
خــا ک و طنـــت به خر من غير، به با د
بر ما تم کـــو د ک تو، خــو نين د هنــــم
کو تل به کو تل ، روا نهء غـــر بتی تـــو
تــــا ريخ کجـــا بپــو يد ی، تـر بت تـــو؟
ا غيــــا ر نشـسته بر ســــکو ی و طـنت
ا ند ر و رقی نيـا بمی، فـر صت تــــو
ا ز ا بر و طــــن ژا له ء خو ن ميـــبا رد
ا ين ژا له ا زآ ن بخت نگــــو ن ميـــبارد
گــر تخــم و فــا بکا رمی ، خشک شـــود
چـــو ن بر ســر ا و تگرگ د ون ميبـا رد
خــو ن سيه ء د ل و طــندا ر چکــيد
چو ن ا خگر آ هنــينی بر پا ش خليد
آ ن خو ن ســيه زد ود با روت بــدی
کا ن را ز هــوای ملک بيــدا د مکيد
د رد يده به جا ی ا شک، خون من و تست
بر د شــت شهــيد لا له گـــو ن من و تست
آ نا نکه به خــو ن آ د ما ن مســت شـو ند
خـــيلی ز پلنـــگان قــــــرو ن من و تســت
جـــا م فلک ا ز شــر ب ا جل لبريز ا ست
سا ن کـفنت به گـــر د نت آ ويــز ا ســـت
هـــم ميهن مــن غـــــزا ل و صيا د ا جــل
د رکـــوه و کمــر به حــا لت بسـتيزا ست
ا ز روی و طــن نقــا ب شب د ور نشد
بيـچا ره شهــيد د شـــت، د رگو رنشــد
ا ز آ مد و ر فـت ا ين طبيـبا ن جهــا ن
د رما ن و عــلا ج ز خـم نا ســو ر نشد