نویسنده : گروه نویسندگان - ساعت ٩:۱۸ ق.ظ روز ۱۳۸٦/۱۱/۱٤
زمستــــــان
در نیمه های شب
در فصل سرد و تیره ی پائیز
در شامگاه سرد
آواز جانگداز تبه کرد خواب من
آواز چون شرر
زان سوی بحر وبر
از گوش بر جگر
نقبی زد و تمام تنم سوخت پا زسر
فریاد درد ناک چنین بود:
ای بر تر از گمان
بخشنده –مهربان
ما دلشکسته گان
گم کرده مادران
شب ها گرسنه گان
بی کفش و بی لباس
در فصل جانگداز زمستان
در شامگاه سرد
در پشت درب بستۀ آسوده خفتگان
در انتظار لقمۀ نانی
تفقدی
فریاد می زنیم
خیرات....!
اما دریغ و درد که از بخت واژگون
فریاد ما به گوش کسان هست نارسا
ای بر تر از گمان
بخشنده – مهربان
تقصیر ما ز چیست؟
دستان ما به خون کسان
بهر حرص و آز
خونین نگشته است
ما خانه های بیگنهانرا زروی خشم
ویران نکرده ایم
یا در لباس دین
مال و منال خلق به غارت نبرده ایم
یا از هراس عزل مقام و نشاط و عیش
روشنگران خلق خدا را نکشته ایم
یا چون سیه دلان نفاق افگن و شریر
در رنج دیگران پی راحت نگشته ایم
چون اشک نور دفتر اعمال ما صفاست
وز هر چه هست در خور نفرین و ذم رهاست
ای بر تر از گمان
بخشنده- مهربان
بنگر زمین چه سخت و بلند است آسمان
تنها توی یگانه امیدی برا یمان
آخر عنایتی
ما کودکان بی گنه ایم بی بضاعتیم
ما کود کان بی گنه ایم بی بضاعتیم
نظرات ()آرشیو وبلاگ
صفحات وبلاگ
امکانات جانبی