ز یبــــــــــــــــاک

در گستره هنر و فرهنگ

چرا زبان فارسی را دوست دارم؟
نویسنده : گروه نویسندگان - ساعت ٩:۱۸ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٦/٩/٧

                   чаро зaбони форси ро дўст дорам?

посухи ман ба каси ки аз ман мипурсад зaбони форси ро чаро дўст дори, чи митавонад бошад? Нахуст мибойад багўйам дўст доштан, лафзи муносеби баройи ин делбастаги нист ва ба ҷойи он беҳтар аст аз ьшқ варзидан естефода кунам. 

Аммо чаро ба забони  форси ьшқ  миварзам? Посухи ман ин аст ки забони  форси на фақат маро ба форси забонони ҷаҳон ва эрониони муосер ва ҳамватанонам пайванд мидаҳад ва мавҷеби ҳамдили ва ҳамзабонии ман бо онон мишавад ки маро бо гузаштаҳо низ ҳамроҳ ва ҳамнаво ва ҳамовоз мисозад.

Ба кумаки забони  форси митавонам пойи сухани донешмандан ва ҳакимони беншинам ки дар тўли қарнҳойи гузашта, суханони ьоламона ва ҳикматомизи худ ро ба  забони  форси байон карда ва ба йодгор гузоштаанд.

Бо забони  форси митавонам андарзи устодони ахлоқ ро бешнавам. Ҳамчунин митавонам бо фаҳми маьориф ва муноҷоти муьманон ва ьорифони бузург, дил ба онон бесепорам ва ба маьбўд ва маҳбўби онон имон биоварам ва бо ў розу ниоз кунам.

Ори, ба забони  форси ьшқ миварзам чун бо донестани ин забон митавонам еҳсосот ва афкори эронион ва форси забонони дирўз ва емрўз ро дарк кунам ва дар ғамҳо ва шодиҳо ва бимҳо ва умидҳои онон шарик шавам ва ҳамчун онон ба ончи дўст доштаанд, миҳр беварзам ва ончи ро душман мишенохтаанд, душман бедорам.

Ин забони  форсист ки ба ман тавонои ва фурсат мидаҳад то таронаҳои ро ки модарон дар шабҳо дар канори бестар ва болини кўдакони худ михондаанд, бeшнавам ва насими миҳрубони лолоии онҳо ро, монанди пари латиф ки бар гўнаии ман кашида мишуд, ламс кунам. Бо забони форси бо занони шоликор дар шолизорҳоии миҳанам ҳамгом ва ҳамдаст бошам, бо паҳлоавонон дар варзeшхонаҳо шоҳнома бeхонам ва пой бекўбам.

забони форси, мўсиқии дилнавозист ки як ьумр дар гўши ман хонда шуда ва дилам ро ба ваҷд овардааст. Ин забон ба чешмандози сарзамини ман вусьат мидаҳад ва маро аз марзҳоии емрўз фаротар мибарад ва бо мардумони чин, ҳенд, покистон, тоҷикестон ва афғонестон ягона мисозад. Еҳсос микунам ки ҳарҷо форси забони бўда ва ҳаст, ҳамонҷо ватани манаст, балка хонаии манаст.

Бо забони форси, эрони мишавам ва эрони мимонам. Ҳарчи ин забон ро биштар михонам ва беҳтар мифаҳмам, эронитар мишавам. Забони форси, ришаист ки бо он бо хоки ватанам баста шудаам ва фарҳанги сарзамини худ ро бо ин риша аз хок мимакам ва бо он зинда мимонам ва мирўйам ва миболам ва гул мидаҳам ва гул микунам.

Ори, инчунин аст ки ҳар вақт назм ва носри дилпазир ва ширин ва уствор ба ин забон миханам ва мишанавам, шодумон мишавам ва забон ба таҳсин мигушойам ва ҳаргоҳ мибинам забон йо хатти форси, хор шуда ва хадша ва хатари бар он ворид омада, ғамгин ва талхком мишавам. Ҳикойати ман ва забони форси ҳамонаст ки шоьир гуфтааст:

Гар барканам дил аз туву бардорам аз ту миҳр

Он миҳр бар ки афканам вон дил куҷо барам.

Ғуломали ҳаддоди одил


comment نظرات ()